Alma Libre

Οι Ζωές Των Άλλων

2008-03-29T17:44:00.002+02:00

Δεν θα τα καταφέρεις. Πού το ξέρεις;
Είναι δύσκολο. Και τι είναι εύκολο;
Θα πεθάνεις στην ψάθα. Μέντιουμ είσαι;
Καλά κρασιά... τρελλή είσαι; Μπορεί. Σ'ενοχλεί;
Κι εγώ προσπάθησα αλλά δεν... Κι επειδή απέτυχες εσύ σβήστηκε η λέξη επιτυχία απο το λεξικό;
Ο τάδε που ήθελε να κάνει κάτι παρόμοιο... Ο τάδε δεν είναι εγώ.
Χάνεις τον καιρό σου. Με το να προσπαθώ για αυτό που νομίζω πως θα με κάνει ευτυχισμένη; Τι λες, αλήθεια; Εσύ δεν έχεις προσπαθήσει ποτέ έ; Γι'αυτό τώρα μιζεριάζεις με τη ζωή σου και σ'ενοχλεί η δική μου.

Και συνεχίζεται η ατέλειωτη κριτική για τη ζωή των άλλων. Με ενδιαφέρον, με εμπάθεια, με αγάπη, με θυμό, με ζήλεια, με δυσπιστία.

Στη ζωή μας ο Θεός ή ό,τι υπάρχει εκεί πάνω μας έδωσε μόνο μια ζωή να διαχειριστούμε . Τη δική μας. Και ο καθένας επιλέγει και πορεύεται σύμφωνα με τα πιστεύω του, τις ανάγκες του, την εξυπνάδα του, τους φόβους του, ό,τι διαθέτει τελος πάντων.

Οι επιλογές μου στη σύντομη ζωή μου μέχρι τώρα με έχουν απογοητεύσει αρκετές φορές. Με έχουν πληγώσει και προδώσει. Κι έχω μετανιώσει,όπως όλοι, έχω χτυπήσει το κεφάλι μου στον τοίχο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ,έχω σιχτιρίσει την ώρα και τη στιγμή που δεν το διπλοσκέφτηκα.
Μέχρι τώρα όμως, δεν έχω μετανιώσει ποτέ περισσότερο, ποτέ πιο έντονα, ποτέ πιο απελπισμένα, απο τις φορές που άφησα τη ζωή που δεν έζησαν οι άλλοι να επηρεάσει τη ζωή που ήθελα να ζήσω εγώ.

Η ευθύνη.. βάρος ίσως αλλά και φοβερή ανακούφιση.

Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει τί μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω εγώ.
Ούτε κι εγώ καμιά φορά, αλλά εγώ έχω την επιλογή να προσπαθήσω, για να μάθω, επιλογή την οποία απολαμβάνω ιδιαίτερα και την οποία παρακαλώ τους διάφορους αγαπημένους μου ανθρώπους να μην προσπαθούν μάταια να μου στερήσουν διότι έχω την κακή συνήθεια να κουφαίνομαι κατά βούληση .
Και κρίμα είναι να χαλάνε το σάλιο τους και το χρόνο τους την ώρα που θα μπορούσαν κάλλιστα να ασχοληθούν με κάτι πιο ουσιώδες. Τη δική τους ζωή, για παράδειγμα.

iparhei enas hronos,st'alh8eia megalos

2008-03-09T22:46:00.003+02:00

Einai kiriaki bradi. Anevenw tin agapimeni mu anifora, ta matia mou karfomena sto mpenakeio. Fotismeno opos ine panta ta bradia, omorfo opos ine panta bradi proi ,makrino opos ine pia .
Ftano kapia stigmi stin ai8ousa pou ekana probes aiwnes prin.
Teleiwnoume tin proba. Ta paidia apo to MDA HELLAS paizun kalitera apo emas. Einai pio haroumena apo emena k pio ksegnoiasta. Den perpatane, ala to mialo tous petaei.
Sto telos tis meras prosfero mia tsihla se kapoio paidi. Aproseksia,den mporei na aplosei to heri tou na tin dehtei. Eutuhws to katalavainw mesa se klasmata deuteroleptou. Na stin doso?Tou leo. An mporeis,mou hamogelaei.Giati na min mporw, hamogelw k egw. Tin ksetiligo apo to hartaki k tou tin dino sto stoma. Giati na min mporw? An den ekana auti tin erotisi hamogelwntas alla klaigontas?Giati na min mporw?EGW,giati mporw, ki autos ohi?
Se orismena pragmata pu eimaste kai kanoume,den iparhoun giati kai dioti.
Iparhoume mono emeis k i agapi me tin opoia peribaloume ta pragmata.
Sto telos tis meras,tragoudume oloi mazi.Me aisiodoksia kapoioi, me sigkinisi kapoioi alloi.

Αν είμαστε έτσι καλά
μ' αυτή την αγάπη
που πότε σωπαίνει
και πότε μιλά
Μπορούμε να μπούμε
σε πλοία και τρένα
να δούμε πολλά ή κανένα

Αν είμαστε έτσι γεροί
και νιώθουμε ωραία
που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί
Υπάρχει ένας χρόνος
στ' αλήθεια μεγάλος
να ζει για τον έναν ο άλλος

Αν είμαστε έτσι ζεστά
και κάνουμε αστεία
στη μέση του δρόμου
στον κόσμο μπροστά
Δεν ξέρω τι άλλο
μπορούσα να ελπίζω
θα χάσω είχα πει μα κερδίζω

ki etsi, 8a hasw eiha pei ma kerdizw ki egw.

homer,iliad

2008-02-28T01:38:00.004+02:00

ο Πάνος (μικρός δημοσιογράφος) μου πάσαρε τη μπάλα για ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι με τους εξής κανόνες:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή

2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)

3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση

4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και

5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι...

το βιβλίο που είναι δίπλα μου τώρα είναι το HOMER,ILIAD ,Barnes and Nobles classics,translated by Samuel Butler,printed and bound in the U.S.

"..with this she left him,and Hera said to Athene,"of a truth,child of aegis-bearing Zeus,I am not for fighting men's battles further in the defiance of Zeus.Let him live or die as luck will have it,and let Zeus mete out his judgements upon the Trojans and Dannaans according to his own pleasure."."

προσκαλώ με τη σειρά μου τη faraona,(που την έχει ήδη προσκαλέσει ο πάνος αλλά δύο είναι καλύτερα!)τον jason και τη fani.

2008-02-28T01:36:00.000+02:00

Τί σημαίνει γράφω με ανοιχτά βιβλία;

2008-02-07T02:35:00.000+02:00

Η σημερινή ερώτηση ήταν η εξής:
Τί σημαίνει γράφω με ανοιχτά βιβλία;Γράφω;Αντιγράφω;Και τί οφείλει,τότε, να διαγράψει από την κόλλα μου ο εξεταστής; Και αυτό επι του οποίου καλούμαι να εξετασθώ, είναι βιβλίο; Και τί είναι και σε ποιά προβληματική εγγράφεται η απορία μου αυτή;
Η απάντηση μου:(την αντέγραψα πριν φύγω)

Γράφω με ανοιχτά βιβλία.Παράγω,δηλαδή,λόγο πάνω στο λόγο.Δεν αντιγράφω ή δεν θα έπρεπε να αντιγράφω.Διότι αν πέσω στην παγίδα να παραθέσω ένα γραπτό-δικό μου,το οποίο όμως δεν θα είναι παρά συνδετικές προτάσεις ανάμεσα σε κομμάτια του δοσμένου κειμένου, θα είναι σαν να κόβω το κοτσάνι από ένα λουλούδι,να αποσπώ τα πέταλα,ύστερα να τα κολλώ πρόχειρα με κολλητική ταινία σ’ένα καλαμάκι και να προσφέρω σε κάποιον το άνθος που έφτιαξα,υποτίθεται,ολομόναχος. Και τότε είναι που ο εξεταστής οφείλει να διαγράψει όλα τα σημεία εκείνα όπου η στέρεα γραφή δεν υπηρετεί τη σκέψη,δεν υπηρετεί την αλήθεια,δεν υπηρετεί τίποτα παρά το εγώ της,γράφουμε δηλαδή για να γράφουμε,για να καλύψουμε το άσπρο χρώμα με σημεία και ίχνη τα οποία όμως μας εκδικούνται,σχηματίζοντας λέξεις που μας προδίδουν.

Γράφω με ανοιχτά βιβλία,σημαίνει κάνω αυτό που αιώνες κρατά τα κείμενα ζωντανά και τις λέξεις γεμάτες περιεχόμενο. Δεν οικειοποιούμαι το λόγο, δε φέρομαι και γράφω σαν να είναι κτήμα μου,πράγμα δικό μου που είμαι σε θέση εγώ να το ερμηνεύσω στην ολότητα του.Ό,τι γράφω είναι απόπειρες: απόπειρες να κατανοήσω τη χρώση των γλωσσικών συνόλων, τη σύνδεση των ιδεών, την πιθανή αλληλουχία δεδομένων ή και άλλων αποπειρών, εκείνων που ο συγγραφέας μας παρέδωσε,παρακινούμενος με τη σειρά του απο μια άλλη απόπειρα γραφής ή σκέψης ή απο μια αλήθεια τόσο έκδηλη που απαιτούσε να καταγραφεί και να γίνει λέξεις,παύσεις,γλώσσα.

Αυτό,πάνω στο οποίο καλούμαι να εξετασθώ, είναι μια ολότητα. Είναι,όμως, αυτό, το βιβλίο; Υπάρχει; Είναι το βιβλίο που θα ήθελε να έχει γράψει ο συγγραφέας; ΟΧΙ. Είναι ίσως καταγεγραμμένη η πρόθεση, και το αποτέλεσμα μιας σειράς εργασιών, αλλά όχι η πρωταρχική ιδέα,περασμένη στη γραφή,όχι αυτό θα ήταν αδύνατο. Είναι το βιβλίο που έγραψε, τελικά , ο συγγραφέας; Εδώ δεν μπορούμε να αποφανθούμε με σιγουριά. Είναι σίγουρα ένα που μοιάζει με το αρχικό ως προς τη μορφή, δεν είναι όμως εκείνο που έγραψε,είναι ένα άλλο που το κρατάμε στα χέρια μας εμείς. Είναι δικό μας για να το παρερμηνεύσουμε ή να το προσεγγίσουμε ορθά όσες φορές θέλουμε, είναι δικό μας για να διαβάσουμε και να συλλαβίσουμε τις λέξεις του και να τις δούμε όπως εμείς θέλουμε. Επομένως, δεν είναι ένα βιβλίο, γιατί ο όρος βιβλίο παραπέμπει σε κάτι τελειωμένο, με αρχή και τέλος και αναλλοίωτο. Είναι,όμως, βιβλίο, αν ο δημιουργός αποφασίσει ότι πράγματι, αυτό είναι ένα βιβλίο. Εγώ, ο αναγνώστης, το προσεγγίζω και το επεξεργάζομαι αλλά δεν δύναμαι να εκφέρω την τελική κρίση.

Γι’αυτό και από την ερώτηση αυτή προκύπτει μια καινούρια; Πώς θα απαντήσω σε μια ερώτηση που αφορά σε κάτι που δεν το έχω κατακτήσει; Που δεν το ξέρω; Είναι, αυτή η ερώτηση, ρητορική, ή με καλεί να αναζητήσω μια εξήγηση,όχι ολοκληρωτική ή τελική αλλά σίγουρα πειστική; Το διακύβευμα: είναι εξίσου πειστική η αλήθεια η δική μου, με την καθολική; (σε αυτήν την περίπτωση,του δημιουργού); Η αλήθεια αυτή, δέον να είναι εξίσου πιθανή, άρα εξίσου πειστική. Άρα, γεγονός είναι οτι καλούμαι να προβληματιστώ γύρω από ένα ερώτημα για το οποίο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως η κρίση μου υστερεί σε ένα σημαντικό σημείο, αυτό που ορίζει πως ο δημιουργός έχει την απάντηση σε αυτή την απορία, παρόλα αυτά, μπορώ να σχηματίσω μια θεωρία βασισμένη στο πιθανό, να τη στηρίξω σε λέξεις και ιδέες πειστικές, και τέλος να αναζητήσω την πραγματική απάντηση εκεί όπου βρίσκεται, δημιουργώντας ένα δίδυμο από πιθανές απαντήσεις, γνωρίζοντας όμως την ειδοποιό διαφορά τους, κι έχοντας την αποδεχτεί.

Οι Παλιές Αγάπες Πάνε Στον Παράδεισο

2008-01-29T13:39:00.000+02:00

Ημουν γύρω στα 16 και εσύ 18.
Ξαφνικά,μέσα σε ένα απόγευμα με έβαλες σε ένα γαϊτανάκι έρωτα κι άρχισα να χορεύω.
Δεν σταμάτησα για πολύ καιρό αυτόν τον έξαλλο χορό που ήταν γεμάτος ήλιους και ρυθμούς και χρώματα που δεν είχα ξανα ακουμπήσει- εσύ κι εγώ, εγώ κι εσύ, τόσο πολύ που δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Δεν μπόρεσα,δεν ήξερα. Κι έφυγες. Ξαφνικά. Κλονίστηκαν τα νεύρα μου,αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα;Να πεθάνω ήθελα.Κοντά έφτασα.
Μου πήρε καιρό,πολύ καιρό να συνέλθω.Να βρω ξανά ένα νόημα. Για να τα καταφέρω, έπεισα τον εαυτό μου πως ο έρωτας και το συναίσθημα είναι δύο πράγματα που δεν έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους. Έκλεισα την καρδιά μου για να την προστατεύσω και τριγυρνούσα με τον ένα και τον άλλο χωρίς να ξέρω τί ψάχνω.
Τελικά,τα κατάφερα. Ερωτεύτηκα ξανά. Και ξανά. Δεν έπαψα να σ'αγαπώ αλλά όχι όπως πριν. Βρήκα την ηρεμία και την ευτυχία σε μικρές στιγμές. Κατάλαβα πως για να μπορείς να αγαπάς πρέπει πρώτα απο όλα να αγαπάς και να εκτιμάς τον εαυτό σου. Κι ύστερα όλα τ'άλλα.Είχα όμως γίνει ήδη όπως είμαι ακόμη.Γυριστρούλα. Δεν μπορούσα να κάτσω σε μια γωνιά,μετά απο λίγο καιρό ήθελα την επιβεβαίωση ξανά και από αλλού. Ωρίμασα μέσα σε μια στραβή εικόνα για το τί είναι λάθος και σωστό. Αφού πάντα υπήρχες και εσύ, ακόμη και όταν ήμουν σε μια σχέση, γιατί όχι και κάποιος τρίτος;Με τον καιρό το ξεπέρασα και αυτό. Ελπίζω. Η απόσταση μεταξύ μας λειτουργούσε σαν δικλείδα ασφαλείας,όμως όταν ήσουν εδώ,δεν σταμάτησες να ξαναγυρνάς-ίσως ακόμη να μην έχεις σταματήσει.

Ήρθε ο καιρός που δεν σε ήθελα πια. Σε αγαπούσα,αλλά δεν σε ήθελα. Δεν ξέρω αν το μυρίστηκες ή αν είναι όπως μου τα είπες κάποια ξημερώματα. Με έφερνες σε δύσκολη θέση με την επιμονή σου και παρ'όλη την αγάπη που σου είχα σε απέφευγα λίγο. Μου είπες λοιπόν,πως μαγαπάς,όχι όμως όπως εγώ. Πως έχεις εδώ και καιρό συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα και πως δεν υπήρχε η απόσταση τα πράγματα ίσως να ήταν αλλιώς. Έλεγες, έλεγες κι εγώ δεν ήξερα τί ν'απαντήσω. Όλα αυτά τα είχα αφήσει πίσω. Δικό σου ήταν το πρόβλημα,είπες,και μόνος σου έπρεπε να το λύσεις. Καλή ιδέα.

Εχεις, όμως το δικαίωμα, να με ταράζεις κάθε φορά που έχεις κάποια ανάγκη οποιασδήποτε φύσεως; Αν όντως μ'αγαπάς όπως λες,γιατί; Γιατί να προβληματίζομαι και να στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να σε βοηθήσω,αν εσύ δεν ενδιαφέρεσαι παρά για το μικρό σου δεκανίκι;

Ηρθα και σε είδα. Ό,τι έγινε, έγινε και θα παραμείνει εκεί. Γιατί, τελικά, δεν το έχεις το δικαίωμα. Το έχεις χάσει προ πολλού. Ούτε εγώ την αυταπάτη πως θα μπορούσαμε να είμαστε δυό αγαπημένοι φίλοι,ούτε και την ανάγκη όμως.
"Πριν μας χαλάσει ο χρόνος."

Αντισταθείτε!

2008-01-19T01:48:00.000+02:00

I Have Dreamed of You so Much ,Robert Desnos

I have dreamed of you so much that you are no longer real.
Is there still time for me to reach your breathing body, to kiss your mouth and make
your dear voice come alive again?

I have dreamed of you so much that my arms, grown used to being crossed on my
chest as I hugged your shadow, would perhaps not bend to the shape of your body.
For faced with the real form of what has haunted me and governed me for so many
days and years, I would surely become a shadow.

O scales of feeling.

I have dreamed of you so much that surely there is no more time for me to wake up.
I sleep on my feet prey to all the forms of life and love, and you, the only one who
counts for me today, I can no more touch your face and lips than touch the lips and
face of some passerby.

I have dreamed of you so much, have walked so much, talked so much, slept so much
with your phantom, that perhaps the only thing left for me is to become a phantom
among phantoms, a shadow a hundred times more shadow than the shadow the
moves and goes on moving, brightly, over the sundial of your life.

Δημοσιεύστε κι εσείς ένα ποίημα στο blog σας!Είναι ένα παιχνίδι με τίτλο αντισταθείτε,στο οποίο με προσκάλεσε η Faraona.Αντισταθείτε,λοιπόν.

Παράκληση...

2008-01-16T04:42:00.000+02:00

Περπάτησα πάρα πολύ
και τα φτερά μου τα 'χω χάσει.
Μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν' την ψυχή μου να πετάξει...
Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι,
ένα αεράκι να μας πάρει...
Φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Είναι η καρδιά μου μια αυλή
σ' ένα κελί που όλο μικραίνει.
Μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το "γιατί"...
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει,
το όνειρό μου ξαποσταίνει...
Νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει...
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς...
Μ' ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

My Brain Is Hanging Upside Down

2008-01-13T19:37:00.000+02:00

Ημερολόγιο Ελίζας

Κυριακή
ΩΡΑ 09:30 --Χτυπάει το ξυπνητήρι, καμιά αντίδραση

ΩΡΑ 10:00-- Σηκώνομαι με μεγάλη δυσκολία μισώντας το πάπλωμα μου που είναι πολύ δελεαστικό, το στρώμα που με τραβάει σα μαγνήτης, το χτεσινό ξενύχτι με την φίλη Λ, το προχτεσινό ξενύχτι στη συναυλία του Marky Ramone που μου έχει αφήσει ένα βουητό στ'αυτιά, το Θεό αν υπάρχει, τους ανθρώπους που σίγουρα υπάρχουν,και τέτοια.

ΩΡΑ 10:12--Βγάζω μια γρήγορη βόλτα το Μπούμπη αναθεματίζοντας αυτή τη φορά την μεγάλη αδερφή που δεν θέλει να χαλάσει το πρόγραμμα της.Δεν βλέπω μπροστά μου απ'τη νύστα και πέφτω πάνω σ'ένα αυτοκίνητο.Οι αστυφύλακες απέναντι δείχνουν να διασκεδάζουν πολύ.Για αντίποινα, στο γυρισμό αφήνω δήθεν κατά λάθος το Μπούμπη να "ποτίσει" το φυλάκιο τους. Χα.

ΩΡΑ 10:36--Χωρίς να έχω πιεί καφέ, ανεβαίνω στη Βασ.Σοφίας για ταξί, αλλά ο δρόμος είναι εντελώς άδειος. Κοιτάω,ξανακοιτάω, τίποτα.Μπα,λέω, απ'την αυπνία θα είναι, είδα πρόσφατα και το I Am Legend, θα τα μπέρδεψα η νυσταγμένη. Κοιτάω λίγο πιο προσεκτικά, σαν κάτι τσολιάδες να πλησιάζουν απ'το τέλος του δρόμου. Ααα,πάει,αποτρελλάθηκα τελείως,πάω να σταυροκοπηθώ, θυμάμαι μετά οτι δεν πιστεύω,μου μένουν τα δάχτυλα ενωμένα στο κούτελο να μην έχω τι να τα κάνω.Μιας και είμαι κοντά πιάνομαι μην έχω κανένα πυρετό.Τίποτα.

ΩΡΑ 10:40--Πάνω που έχω αρχίσει να απελπίζομαι,ξαφνικά,ένα ταξί μοιάζει να έχει πηδήξει πάνω απ'την παρέλαση (καλά έβλεπα)των ευζώνων κι εμφανίζεται μπροστά μου. Δεν το ψάχνω πολύ, μπουκάρω μέσα.

ΩΡΑ 10:48-- Μισώ τους ταξιτζήδες και τα φανάρια,μισώ τους δρόμους,μισώ τους άλλους οδηγούς,δεν ξέρω πού το βρίσκω τόσο μίσος και είναι και Κυριακή.

ΩΡΑ 10:51--Έχω φτάσει,είμαι στην ώρα μου, να θυμηθώ να σημειώσω την ημερομηνία.

Μπαίνω μέσα στο Δημαρχείο της Καισαριανής και περιμένω υπομονετικά να αρχίσει η παράσταση κουκλοθεάτρου που πήγα να παρακολουθήσω. Τριγύρω μου όλες οι νηπιακές ηλικίες σε παρέλαση (κι αυτές). Νιώθω λίγο άβολα που δεν κρατάω παιδάκι στο χέρι, το παίζω άνετη και αδιάφορη και τυλίγομαι στο παλτό μου (καλοριφέρ;χελόου)χαζεύοντας το πρόγραμμα. Ο τριγωνοψαρούλης, ο μαυρολέπιας και ο τελευταίος ιππόκαμπος.Μάλιστα.
Όταν ανοίγουν οι πόρτες και σηκώνομαι, ένα παιδάκι τρομάζει και πάει και κρύβεται πίσω απ'τη μαμά του. Ωχ, μάλλον πρέπει να το βγάλω το παλτό.Ετσι όπως είναι μάυρο και μακρύ, σα το Χάρι Πόττερ με ρουζ θα μοιάζω.(Έχω βάλει και ρουζ να μη φέρνω πολύ σε φάντασμα)
Μέχρι να αρχίσει το θέαμα τελοσπαντων,παρακολουθώ ένα διάλογο μεταξύ του Ν(περίπου στα 7) και του Κ(περίπου στα 6) που κάθονται μπροστά.
Κ-Ν, θα μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία;
Ν-τς.
Κ-Σε παρακαλώ, κι άμα σου ξανακάνω τίποτα,δεν θα με έχεις φίλο, και θα έχεις δίκιο. Αλλά δώσε μου άλλη μια ευκαιρίαααα.
Ν-(γυρίζει επιδεικτικά το κεφάλι απ'την άλλη)
Κ-Ελα σε παρακαλώ, πρέπει να μου δώσεις μια τελευταία ευκαιρία γιατί σου είπα συγνώμη και είμαστε φίλοι.
Ν-.....
Κ-Έγώ πάντως θα σε έχω φίλο.
Ν-Εγώ όμως δεν θα σε έχω και να βρείς άλλο φίλο να του χαλάς τα(άγνωστη λέξη που δε συγκράτησα λογικά κάτι σε γιαπωνέζικο παιχνίδι).
Κ-Εχω πολλούς φίλους αλλά θέλω και σένα.
Ν-Γιατί θα μας κάνεις στρατό;
(τον τάπωσε).

ΩΡΑ 11:10--Αρχίζει η παράσταση .
(κανένα σχόλιο)

ΩΡΑ 12-και-ένας-αιώνας-- τελειώνει η παράσταση,επιτέλους.Πάνω που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται σταλακτίτες και σταλαγμίτες απο δω και απο κεί. Είμαι πολύ περίεργη να μάθω αν τελικά ο Κ ήταν καλόκαρδος και συγχώρησε το Ν αλλά κοντέυω να βγάλω χιονίστρες.
Φεύγω προσπαθώντας να τρομάξω όσο λιγότερα παιδάκια μπορώ αλλά μάλλον ήταν πολύ ξεπαγιασμένα για να φοβηθούν.

Δεν βρίσκω ταξί ούτε με ψαροντούφεκο,φτάνω στο Κεφαλλάρι αργοπορημένη, το ταξι (που εντόπισα με πολύ κόπο )με αφήνει αλλού γι'αλλού στην ερημιά,αρχίζω να περπατάω και αντιλαμβάνομαι οτι υπάρχει ένα σκυλί έτοιμο να μου χιμήξει,πάω να κάνω ένα βήμα,τρέχει προς το μέρος μου και γαβγίζει,πάω να το ηρεμήσω με γλυκόλογα,τρεχει προς το μέρος μου και γαβγίζει, πάω να ανοίξω την τσάντα μου να βγάλω κινητό,τρέχει προς το μέρος μου και γαβγίζει,πραγματικά αναρωτιέμαι αν ξέρει να κάνει και τίποτα άλλο.
Για να μη μάθω τι άλλο ξέρει να κάνει(πχ να δαγκώνει)το παίζω αδιάφορη και το αγνοώ εντελώς.Κρατώντας την ανάσα μου περπατάω αργάαα αργάαα προς το σπίτι, το ακούω να με ακολουθεί ήρεμα και αναρωτιέμαι αν είναι αρσενικό διότι μάλλον ισχύει αυτό που λένε για τους αρσενικούς που άμα τους αγνοήσεις τρέχουν απο πίσω σου και τέτοια.Φτάνω τέλοσπάντων αφού ο βαφτησιμιός μου έχει σβήσει τα κεράκια του αλλά δεν φαίνεται να τον απασχόλησε καθόλου πολύ η απουσία μου γιατί παίζει με ένα βαγόνι τρένου που το λένε Κλάραμπελ.

Λέω στη μαμά μου, μαμά σήμερα κάλυψα το πρώτο μου θέμα. Μπράβο,μου λέει, παιδί μου, τα χέρια σου τα'πλυνες πριν φας;

quelqu'un m'a dit

2008-01-10T17:50:00.001+02:00

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες συζητήσεις, θα ήθελα να σχολιάσω κάτι σχετικό.
Όσο μεγάλη εκτίμηση τρέφω για όσους ενδιαφέρονται για τους άλλους κι έχουν την καλή θέληση να προσφέρουν τις γνώσεις και τη στοργή τους σε κάποιον που μπορεί να τις βρει χρήσιμες, τόσο συμφωνώ με την άποψη μιας φίλης, που αγαπώ και θαυμάζω πολύ ,για την κριτική .Και αυτούς που την ασκούν.
Η αγαπημένη μου φίλη Ε λοιπόν, μου είπε κάποτε πως "οι άνθρωποι όταν δίνουν συμβουλές κάνουν ένα playback της ζωής τους και είτε δίνουν φιλοφρόνηση στον εαυτό τους" ,(σε αυτή την περίπτωση, λέω εγώ, επικροτούν τις επιλογές σου που συγκλίνουν με τις κάποτε δικές τους) "είτε απολογούνται για τα λάθη τους."

Το παρόν blog ή όπως αλλιώς το βλέπει ο καθένας είναι σαν ημερολόγιο για μένα. Δεν αποτελεί μέσο για να κάνω επαφές, παρόλο που πάντα με ενδιαφέρει να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους που είτε συμφωνώ είτε όχι με τα όσα πρεσβέυουν, πιστεύω πως η φωνή τους εκφράζει κάτι αληθινό.

Γράφω, όποτε το κάνω κέφι,το στέλνω στους φίλους μου, μου λένε την άποψη τους η οποία συνήθως είναι πολύ καλή ή πολύ κακή, τους ευχαριστώ σε κάθε περίπτωση γιατί ξέρω πως μου μιλάνε πάντα ειλικρινά και πάμε παρακάτω. Κι αν βρεθεί κάποιος να μπει στον κόπο να εκφράσει εδώ την άποψη του για κάποιο ζήτημα , ακόμη καλύτερα.

Στόχος μου δεν είναι να αποδείξω κάτι ,ούτε να γίνω γνωστή όπως ο φίλος μου ο Π που δηλώνει "wannabe famous blogger". Και δεν τον κατακρίνω γιατί αυτό θέλει να κάνει στη ζωή του, γιαυτό και μπήκε στη σχολή μας παρόλο που είχε τα μόρια να πάει σε μια σχολή που θεωρείται πολύ πιο "γκλαμουράτη."

Αλλά εγώ δεν θέλω να κάνω αυτό. Θέλω να κάνω ένα σωρό πράγματα και θα είμαι σχεδόν ευτυχισμένη αν κάνω τα μισά. Θέλω να γράφω τους στίχους μου, θέλω να γράφω για το θέατρο, θέλω ίσως να παίζω στο θέατρο, θέλω να είμαι πίσω απο την αυλαία, θέλω να ξέρω οτι με εκτιμούν οι άνθρωποι που αγαπώ κι εκτιμώ, θέλω να μην πρέπει να χαμογελάω σε κάποιον την ώρα που μέσα μου γυρίζουν τα άντερα όταν τον βλέπω.
Θέλω όταν με ενοχλεί κάποιος να μπορώ να του πω : είσαι μεγάλος τρόμπας.

Θέλω να μπορώ να κοιτάζω το πρόσωπο μου στον καθρεύτη, τις ώρες της κρίσης, και να μπορώ να στέκομαι όρθια και περήφανη .Να μη μου χαμογελάει μέσα απτο γυαλί ,απο συνήθεια, κανένα χαζοχαρούμενο.

Αυτά, με πολλή αγάπη.

ΥΓ:Ο φίλος μου ο Α με το καλό του μάτι( το άλλο είναι λίγο αλλήθωρο) παρατήρησε οτι γράφω συνέχεια για τον εαυτό μου.
Αν όταν γράφω για άλλους ασκώ κριτική ενώ δεν θα έπρεπε, και όταν γράφω για μένα είμαι εγωκεντρική, θα γράφω απλώς για ό,τι θέλω και τελείωσε η υπόθεση.

soul of the tango

2008-01-09T19:14:00.001+02:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

famous blue raincoat

2008-01-09T02:24:00.000+02:00

Σταμάτησα για πολύ καιρό να γράφω εδώ
Ίσως γιατί όπως όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως είμαστε ιδιαίτεροι, έτσι κι εγώ όταν κατάλαβα οτι πάιρνω μέρος σε κάτι που έχει γίνει πια μόδα ξύπνησε ο επαναστάτης μέσα μου
Ίσως επειδή αηδίασα διαβάζοντας διάφορους bloggers που δεν είναι παρά wannabe δημοσιογράφοι ή αποτυχημένοι δημοσιογράφοι, που προσπαθούν να γλείψουν όσους δημοσιογράφους διατηρούν blog, ή που γράφουν τελος πάντων διατηρώντας διάφορες μανιέρες, με την κρυφή ελπίδα οτι μια μέρα 8α γίνουν ο επόμενος pitsirikos στη lifo η σε κάποιο άλλο free press/εναλλακτικό/ κανονικό έντυπο.
Ίσως διότι δεν είχα τίποτα να πω.
Σκεφτόμουν,σκεφτόμουν και τίποτα δεν έβγαινε.
Κάποιοι φίλοι είπαν οτι με βλέπουν σκεπτική. Κλειστή. Μαζί με όλον τον υπόλοιπο χαμό, μου τριβέλιζε το μυαλό και το εξής: όταν έχεις κάτι να πεις αλλά αισθάνεσαι οτι κανείς δεν θα το ακούσει όπως του πρέπει, όταν αισθάνεσαι ότι μιλάς και μπροστα σου έχεις γραφικές φιγούρες με ωτοασπίδες, τι κάνεις;
Ψιθυρίζεις σε κάποιον φερέλπι που διακρίνεις μέσα στα σκουπίδια; μιλάς απλώς επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς; Φωνάζεις;
Εγώ επέλεξα το δρόμο της σιωπής.Λάθος, σωστό, ούτε με νοιάζει.
Μπορεί λοιπόν να μη μιλάω πολύ, αλλά ακούω,όλη την ώρα.Παρατηρώ τον κόσμο γενικώς. Όσο πιο πολύ συγκεντρώνομαι για να ακούσω απαντήσεις όμως, τόσο πιο πολύ σιγουρεύομαι πως δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει τίποτα, ούτε ένα πράγμα το οποίο να ξέρουμε στα σίγουρα. Σήμερα ο ουρανός είναι γαλάζιος, αύριο μπορεί κάτι να γίνει και να πορτοκαλίσει. Ο κόσμος και τα πράγματα γύρω μας είναι όπως τα φτιάχνουμε, όπως τα βλέπουμε μέσα απο το δικό μας πρίσμα.
Αυτές οι σκόρπιες σκέψεις ήρθαν σήμερα και επέμεναν να καταγραφούν.
ΥΓ: ο Μπούμπης ροχαλίζει με πάθος στο χαλί, για σένα που θα με ρωτήσεις.

Ο Μπούμπης.

2007-11-28T02:35:00.000+02:00

Αν ο Μπούμπης ήταν ποιητής, θα ήταν σίγουρα ο Καββαδίας. Ναι, ναι. Κρυφά ώριμος και μεστός απο εμπειρίες της ζωής.
Ο Μπούμπης κι εγώ μοιραζόμαστε ένα πολύ μεγάλο μυστικό για το οποίο νιώθουμε ένοχοι. Γιαυτό τα βράδια μένουμε ξύπνιοι μέχρι το ξημέρωμα,προσπαθώντας να ξεχάσουμε, και τρώμε πότε ψωμί με μουστάρδα, πότε σοκολατίνια. Με γάλα εγώ, χωρίς γάλα αυτός.Αλλά δεν ξεχνιούνται αυτά με τη μουστάρδα, ούτε με τα δημητριακά, γι'αυτό καμιά φορά τρώμε σολωμό που είναι πιο υγιεινός.
Ο Μπούμπης στην πραγματικότητα δε συμπαθεί τη μουστάρδα, αλλά φοβάται πάντα μη και δεν έρθει ο σολωμός και μείνει νηστικός.

Όταν βγαίνουμε μαζί παρέα τα ξημερώματα,ο Μπούμπης αποδεικνύτεται γνήσιο παιδί της νύχτας. Παρόλο που είμαστε συνδεδεμένοι με μια αλυσίδα, που αυτόν τον κραταέι απ'το σβέρκο και εγώ την κρατάω απο ένα κομψό δερμάτινο κόκκινο πιαστράκι, αυτός με οδηγεί κι όχι εγώ αυτόν. Εγώ γενικά χρησιμεύω κυρίως στο να προσέχω μη μας πατήσει κανένα αυτοκίνητο στο δρόμο. Κάτι σα φωτεινός σηματοδότης. Επίσης είμαι χρήσιμη στο να τον παίρνω αγκαλιά άμα πάει να του ορμήξει καμιά γάτα στην οποία έκανε το νταή, για να τον σώσω.
Μια φορά,μπήκα ανάμεσα στο Μπούμπη κι ένα κόλευ που τον είχε αρπάξει με τις δόντάρες του. Λίγο αργότερα, ο Μπούμπης είχε παρατήσει το κλάμα και απολάμβανε το παγωτό που τον κέρασε η αλλοδαπή κυρία που φροντίζει το κόλευ, καθώς εγώ παρίστανα πολύ χαριτωμένα το σέηκερ απτο σοκ. Όταν σε λίγο συνήλθα και θυμήθηκα οτι οι σκύλοι δεν κάνει να τρώνε παγωτό,ακόμη κι αν είναι ο Μπούμπης, ήταν πολύ αργά. Κόντευε να φάει και το κυπελάκι. Τέλος πάντων τον πήρα και πήγαμε σπίτι και για πολλή ώρα τον κρατούσα αγκαλιά, όπως κρατάνε οι μαμάδες τα μωρά( θα γίνω πολύ καλή μαμά το αισθάνομαι,τις προάλλες είδα στον ύπνο μου οτι ήμουν έγκυος άλλο βάσανο κι αυτό).Κι αυτός που λέτε δεν έκανε τίποτα όλη αυτήν την ώρα,μόνο με κοιτούσε,γιατί ποτέ δεν κάνει στις κρίσιμες στιγμές κάτι ο Μπούμπης, είναι υπεράνω αντιδράσεων, τα βιώνει όλα εγκεφαλικά.
Όπως και να τον κάνουμε τον θαυμάζω, είναι απο κάθε άποψη πιο ολοκληρωμένος χαρακτήρας απο μένα, κι ας κουνάει την ουρά του για αντιπερισπασμό δήθεν αθώα.
Για παράδειγμα, όταν θέλει να τον χαϊδέψουμε, έρχεται και το απαιτεί.Πρακτικά βάζει το κεφάλι του κάτω απο ό,τι μέλος μας περισσεύει(χέρι,πόδι) και αποσπά τη στοργή που χρειάζεται.
Ενώ εγώ..γεγονός είναι πως όταν έχω ανάγκη απο αυτή τη στοργή δεν τυλίγω τα χέρια κανενός γύρω απο την πλάτη μου.
Ίσως θα'πρεπε όμως.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα..

2007-11-17T02:18:00.000+02:00

Θεωρώ κοροιδία τη γιορτή του Πολυτεχνείου, μου είπε ο Α χτες. Συμφωνώ οτι η χούντα ήταν απο μια άποψη (!)κακή για την Ελλάδα κτλ, αλλά το σκηνικό του Πολυτεχνείου έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις. Συμφωνώ οτι δεν ήταν όλα τέλεια,και οτι η διάρκεια της χούντας ήταν αυτό που δυσαρέστησε τον κόσμο, αλλά κατά την άποψη μου δεν ήταν τόσο κακή για διάφορους λόγους. Δεν δυσκόλεψε τη ζωή κανενός η χούντα...εκτός αν ήσουν κομουνιστής ή κάτι.

Κάπου εκεί έχασα λίγα απτα μαλλιά μου.

Μέσα στο χάος αυτού του ανθρώπινου μυαλού, είναι άρρωστο να είσαι αριστερός.
Μέσα στο χάος αυτού του ανθρώπινου μυαλού, δεν έχουν σημασία οι άνθρωποι που βασανίστηκαν,που έχασαν τις δουλειές τους,που εξορίστηκαν,γιατί ήταν άρρωστοι ,γιατί ήταν αριστεροί.

Τα παιδιά που προσπάθησαν με τα σώματα τους να προστατέψουν την ελευθερία τους, την ελευθερία σας, την ελευθερία μου και την ελευθερία του Α ήταν άρρωστα.

Ελευθερία... μια λέξη πασπαρτού.
Μας τη μαθαίνουν στο σχολείο σαν θέμα έκθεσης. Αν πέσει ελευθερία , θα γράψετε αυτό κι αυτό. Μας τη μαθαίνουν σαν ύμνο. Χαίρε, ω χαίρε. Μας τη μαθαίνουν σαν δεδομένο ,είμαστε ελεύθεροι, μας τη μαθαίνουν σαν ιστορία , με κόκκινα γράμματα, μας τη μαθαίνουν σαν αξία, μας τη μαθαίνουν σαν τίποτα. Μας μαθαίνουν να τη γράφουμε , ε-λ-ε-υ-θ-ε-ρ-ί-α , μας μαθαίνουν να τη διαβάζουμε και να την τραγουδάμε, αλλά δεν μας μαθαίνουν να την αγαπάμε. Να την εκτιμούμε.

Και μετά έρχεται ο Α και ο κάθε Α, ο Α που είναι νέος, ο Α που θα έπρεπε να βράζει το αίμα του , ο Α που δεν του έχουνε μάθει με ποιο δικαίωμα μπορεί να ακούει όποια μουσική θέλει, να ταξιδεύει, να εκφράζεται , να μαθαίνει, να κυκλοφορεί στο δρόμο. Με ποιανού το αίμα είναι βαμμένο αυτό το δικαίωμα.

Ο Α που δεν ξέρει οτι κάποιοι σκοτώθηκαν για να μπορεί αυτός με απόλυτη ελευθερία να λέει δημόσια οτι δεν θεωρεί πως πρέπει να τιμά τη μνήμη τους.

Ο Α που αν κάτι παρόμοιο απειλήσει τη δημοκρατία μας αύριο ,δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πώς (δεν) θα αντιδράσει.

Δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι... Ποιός φταίει; Ο Α; Οχι .ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΔΑΞΑΝ Η ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΙΔΑΞΑΝ.

Την περίοδο της χούντας η οικονομία της ελλάδας ήταν στα ύψη, λέει. Δηλαδή σήμερα ,που η αλογοσκουφική οικονομία είναι στα βάθη , θα μπορούσε να έρθει κάποιος Α,Β, Γ να μας προτείνει μια χουντίτσα για να βρούμε τα ίσια μας;;;!

Ποιοί είναι αυτοί που ποτίζουν τους νέους με αυτή την ξεφτίλα , ποιοί είναι αυτοί που βάλανε την ακροδεξιά στη Βουλή ;
Είναι αυτοί που δεν τους μάθανε καλύτερα.
Κοιτάξτε τα γυμνάσια ,κοιτάξτε τα λύκεια ,κοιτάξτε τις φυλακές αυτές και μην αναρωτιέστε. Μιλήστε.

Κι εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω, κι ας μου συγχωρηθεί το ασύντακτο του άρθρου,κι ας μου συγχωρέσει ο Α αυτές τις σκόρπιες σκέψεις.

2007-11-02T00:05:00.000+02:00

Τις προάλλες που πηγαίναμε με τον Μπούμπη στο πάρκο, γωνία Ρηγίλλης και Β.Γεωργίου με σταματάει μια κυρία.Τι με σταμάτησε δηλαδή έπεσε πάνω στο σκυλί και κόντεψε να το κατσιάσει. Δεν την αδικώ βέβαια ο Μπούμπης ήταν εξαίσια όμορφος, με το κόκκινο του κολαράκι(μην παρεξηγηθεί,κατά το κολάρο-κολαράκι)και το κόκκινο λουράκι που του διάλεξα με τα φοσφοριζέ σκυλάκια. Ένας κούκλος τι να λέμε τώρα. Πίσω στο θέμα μας.

Η κυρία αποδείχτηκε πως παλιά είχε ένα σκύλο που πολύ τον αγαπούσε και τον λέγανε Φοίβο και πέθανε. Και πολύ της έλειπε κι έμοιαζε ακριβώς όπως ο Μπούμπης μας. Είχε τα ίδια ποδαράκια και αυτάκια και έπαιζε με το ίδιο νάζι.
Ένα τέταρτο αργότερα,αφού είχα μάθει όλο το βίο και την πολιτεία του σκύλου Φοίβου και αφού κόντευε να με πείσει οτι ο Μπούμπης ήταν η μετενσάρκωση του Φοίβου γιατί "κοίτα πως κουνάει την ουρά του έτσι την κουνούσε κι ο Φοίβος μας", είπα να την κάνω με ελαφρά,γιατί ποτέ δεν αγάπησα την ορθοστασία ούτε τη φλυαρία , εξάλλου την φοβήθηκε το μάτι μου όπως κοιτούσε το αγόρι μου σαν ξερολούκουμο , το παραδέχομαι ,τόσο φιλύποπτη είμαι.Φτού μου.

Και κάπου εκεί το είδα. Τσαφ κύλησε κι εκείνη το σκούπισε διακριτικά. Κι εγώ τόση ώρα σκεφτόμουν τί ήθελε και με έπρηζε με το σκύλο της . Και φαντάστηκα πως έτσι και χειρότερα θα έκανα αν έχανα το ζουζούνι μου.

Αργότερα καθώς καθόμουν στο πάρκο και παρατηρούσα αφηρημένη το Μπούμη να τριγυρνάει ανέμελα απο δω κι απο κει χωρίς λουρί,άρχισα να αναρωτιέμαι.
Γιατί έχουμε τόσο ξεμάθει στην επικοινωνία; Γιατί μας φαίνεται τόσο περίεργο να μας ανοιχτεί κάποιος που δεν έχουμε ξαναδεί; Γιατί αντιμετωπίζουμε με παγωμάρα και κάποια λύπηση όποιον σπάει το γυαλί που μας περιβάλλει όλους ,τουλάχιστον όλους όσους γνωρίζω εγώ?Γιατί όλοι θέλουμε να επικοινωνήσουμε αλλά κοιτάμε καχύποπτα όποιον κάνει το βήμα και δίνει μια στις τυπικούρες να πάνε απο κει που΄ρθανε;
Υπάρχει κανένας που του αρέσει να αντικρύζει αδιάφορα και γκρίζα πρόσωπα στο δρόμο;Όχι.
Τότε γιατί όλη αυτή η καχυποψία;
Γιατί όλοι θέλουμε αλλά λίγοι μπορούν κι αυτούς τους λίγους τους αντιμετωπίζουμε σα να κυκλοφορούν στο Μέγαρο με κουστούμι playboy bunny?